Davos is een eigenaardig podium. Besneeuwde bergen, veiligheidscordons, de geënsceneerde decors van de grote bedrijven — en daartussenin mensen uit de hele wereld, druk bezig op hun digitale apparaten.
Sinds 2015 documenteer ik het Wereldeconomisch Forum in Davos voor Die ZEIT en Studio ZX. Mijn focus ligt op recepties, nevenevenementen en partnerbijeenkomsten rond het officiële hoofdprogramma — de ruimte waar het bedrijfsleven, de politiek, de media en de cultuur elkaar ontmoeten aan de rand van het grote podium.
Wat Davos voor mij bijzonder maakt, is de eigenaardigheid van de situatie. Er hangt een permanente spanning in de lucht — iedereen is bezig, niets is tastbaar. Het oogt geladen, zonder dat er veel echt gebeurt. Precies deze observatie heb ik verwerkt in mijn persoonlijke fotoserie Davos Side Quest, ontstaan in de tussenpozen tussen de opdrachten.
Wat velen onderschatten: de logistiek. Met de auto naar Davos heeft geen zin — het verkeer is een chaos, de veiligheidscontroles kosten tijd, de afstanden lopen op. Wil je ergens heen, dan heb je tijd nodig. Ben je eenmaal ergens binnen, dan is er geen plaats. Buiten de lounges en de uitgenodigde zones kun je nauwelijks zitten, stopcontacten zijn een zeldzaamheid. Davos is vermoeiend.
Juist daarom lukt het werk daar alleen met een heldere voorbereiding, een rustige aanwezigheid en het uithoudingsvermogen om lange dagen vol te houden. In de loop van elf jaar is dat een routine geworden — en een vertrouwensrelatie met de communicatieteams van Die ZEIT die jaar na jaar standhoudt.
Het is de eigenaardigheid van de situatie. Een permanente spanning — en tegelijk de vraag: wat gebeurt hier eigenlijk?
Beelden
Meer opdrachten
