Marion-Dönhoff-prijs

Een eerbiedwaardige theatersfeer. Een donkere, ruime zaal. Prominente gasten, een hoge spanning — en een fotograaf die discreet moet blijven en tegelijk de beslissende momenten moet vastleggen.

Sinds 2015 begeleid ik de uitreiking van de Marion-Dönhoff-prijs voor Die ZEIT en ZEIT Veranstaltungen. Elf jaar lang documenteer ik backstage, ceremonie, laudatio en receptie — een terugkerende opdracht die elk jaar opnieuw hoge concentratie vereist.

De grootste uitdaging is de gelijktijdigheid van de eisen. Enerzijds de discretie: stil zijn, voorzichtig bewegen, niemand storen — de sfeer van een theater laat geen haast toe. Anderzijds het programma: op het juiste moment op de juiste plaats zijn om de prijsuitreiking op het beslissende moment te fotograferen.

En parallel daaraan de sfeer vastleggen — wat in een theater met lange, kronkelende gangen allesbehalve triviaal is. Vijf verdiepingen omhoog, helemaal eromheen naar buiten, dan weer terug. Bij een opdracht van deze omvang lopen er over drie uur makkelijk tien kilometer te voet samen. De spanning is hoog, de fysieke eis evenzeer.

Wat de samenwerking met Die ZEIT elf jaar lang draagt, is vertrouwen. Vertrouwen dat de beelden worden geleverd die nodig zijn — op het juiste moment, in de juiste selectie. Vertrouwen dat de discretie rond prominente gasten gewaarborgd blijft: wat is toelaatbaar, hoe dichtbij mag je komen, wanneer is een foto gewenst en wanneer niet. Vertrouwen tot slot dat het gebouw met al zijn kronkelende gangen vertrouwd is — en dat al tijdens het fotograferen de eerste beelden onderweg zijn naar sociale media.