Schouder aan schouder

In het kader van de Conferentie van München over Veiligheid begeleidde ik twee parallelle evenementen voor Studio ZX. Wat eerst een obstakel leek, was het werkelijke voordeel.

In het kader van de Conferentie van München over Veiligheid begeleidde ik twee parallelle evenementen voor Studio ZX | ZEIT Verlagsgruppe — avonden met panels op hoog niveau en, heel eerlijk, uitstekende Obatzda.

Vergeleken met Davos vond ik de sfeer in München aangenamer. Twee redenen: het evenement verdeelt zich over een grotere ruimte, wat de druk duidelijk vermindert. En München is vertrouwd terrein — ik heb daar fotografie gestudeerd en ken de stad goed.

De twee avonden waren levendig en diep verankerd in de Münchense lokale kleur: Beierse keuken, lokaal bier, een vleugje feeststemming op de achtergrond — en tegelijk hooggeplaatste gasten uit politiek, economie en veiligheidsautoriteiten.

Wat mij fotografisch het meest beviel, was een detail: het was vol. Heel vol. Heel dicht op elkaar. Wat een obstakel lijkt, is voor een evenementenfotograaf in werkelijkheid een voordeel. De dichtheid creëert anonimiteit.

In een overvolle zaal kun je schouder aan schouder met iemand staan — en niemand merkt dat je fotografeert.

Schouder aan schouder met de gasten kun je heel dichtbij komen zonder als fotograaf opgemerkt te worden — de aandacht gaat naar de gesprekken, niet naar het toestel ernaast.

Maar dat werkt alleen met voorbereiding en rust. Baan je een weg door een overvolle zaal en je valt onmiddellijk op. Wachten, observeren, je op de juiste plek positioneren, en je wordt deel van het decor — precies de beelden leverend die een netwerkformat maken.